زنده جوب



درباره ی هزارويک شب وکتاب خانم نغمه ی ثمينی

  سال گذشته حوزه هنري اصفهان هرماه سلسله نشست هايي تحت عنوان «اسفار سال» برگزار می كرد كه در هر كدام از آنها يكي از كتاب هاي مطرح حوزه انديشه مورد بحث و بررسي منتقدان و نويسنده كتاب قرار مي گرفت.آنچه امروز در صفحه كتاب مي خوانيد صحبت هاي هوشيار انصاري فر درباره كتاب«كتاب عشق و شعبده» نوشته نغمه ثميني است كه در نشست نقد و بررسي آن علاوه بر انصاري فر و خود خانم ثميني، محمد رضايي راد نيز حضور داشته است. در تنظيم مطلبي كه مي خوانيد كوشش شده لحن گفتاري آن حفظ شود. ( نقل از شرق-؟)

                                از لطف آقاي رضايي راد بنده تشكر مي كنم، مي خواهم
                                به نكته هايي در مورد هزار و يك شب اشاره كنم. چند
                                موضوعي را كه سعي مي كنم خيلي خلاصه كنم، همان
                                موضوعاتي هستند كه هم خانم ثميني در مقدمه اي كه
                                براي شروع اين جلسه فرمودند و هم در صحبت هاي
                                بسيار ارزشمند آقاي رضايي راد به آنها اشاره شد.
                                در بعضي از اين موضوع ها، ممكن است ديدگاه ها
                                متفاوت باشند و بعضي موضوع ها هم ادامه صحبت هايي
                                هست كه دوستان گفتند و خيلي پراكنده يادداشت كردم.
                                انگار تقدير اين كتاب اتفاقاً در مركزگريزي و مركز
                                زدايي است، حتي وقتي كه بخواهيم درباره اش صحبت
                                كنيم. اما اول از «اسم» هزار و يك شب شروع مي كنم
                                كه اولين بخش كتاب خانم ثميني است و آقاي رضايي
                                راد هم درباره ريشه اين اسم و «كمال» مورد اشاره
                                خانم ثميني درباره عدد هزار حرف زدند.

                                هزار به نظر فيثاغورت يك عدد مذكر و مردانه است،
                                عددي است معادل اصل مردانگي و در بسياري از نظام
                                ها و جهان بيني هاي ديگر هم «هزار» همين وضعيت را
                                دارد. آن بخش ازكتاب كه درباره ريشه اسم هزار و يك
                                شب است مرا هم كاملاً اقناع نكرد؛ از چشم اندازهاي
                                مختلفي درباره اين اسم بحث شده بود مثلاً از
                                ديدگاه استاد «محجوب» كه گفته است: «هزار و يك شب»
                                از «هزار شب» آهنگين تر است و حدس زده مي شود كه
                                «يك» به همين دليل به اين نام افزوده شده است اما
                                به نظر من چيزي كه مهم است اين است كه ما كتابي
                                داريم به نام «هزار افسان» و به لطف كتاب خانم
                                ثميني فهميديم كه ما قبل از اينكه «الف ليله و
                                ليله» را داشته باشيم، «الف ليله» را داشته ايم؛
                                يعني ما در بغداد عباسي  «هزار شب» را داشته ايم و
                                بعد در يك مقطع زماني كه روشن نيست كي بود و اصلاً
                                به چه ترتيب بوده اين نام ناگهان به «هزار و يك
                                شب» تغيير يافته است. اين اتفاق خيلي ساده افتاده،
                                يعني يك كتاب خيلي خيلي مهم كه كتاب خيلي خيلي
                                پرخواننده اي بوده و به اسم خيلي مشخصي هم شناخته
                                شده بود، از يك مقطع زماني به بعد اسمش تغيير مي
                                كند. اين اتفاقي نيست كه خيلي رايج باشد؛ يعني در
                                مورد كتاب هاي ديگر، ما چنين اتفاقي را شاهد
                                نيستيم.

                                گاهي اوقات اسم مولف هاي كتاب ها مفقود مي شوند
                                مثل «تاريخ سيستان» و گاهي اوقات هم يك كتاب اسم
                                هاي متعددي دارد مثل «تاريخ بيهقي» كه به آن
                                «تاريخ مسعودي» هم مي گويند. اين تغيير اسم ها
                                دلايل به اصطلاح واقعي و خيلي مشخصي دارند كه مي
                                دانيم. همين موضوع از آن گلوگاه هايي است كه جاي
                                پژوهش دارد. البته من دوست دارم با آن ديدگاهي كه
                                قضيه را در تقابل اصل «مردانگي» و اصل «زنانگي» مي
                                داند، همدلي نشان بدهم، چون به نظرم چيزي كه خيلي
                                مشخص است اين است كه يكي از مضامين اصلي اين كتاب
                                تقابل اصل مردانگي و اصل زنانگي است كه خانم ثميني
                                هم جاهايي به اختصار و البته جاهايي مفصل، درباره
                                اين تقابل نوشته اند. مي دانيم كه بشر از يك مقطع
                                تاريخي به بعد دوگانه انديش است. انتقادهاي زيادي
                                به اين دوگانه انديشي شده است. برخي از اين
                                انتقادها را پساساخت گراهاي جديد كرده  اند و
                                فمينيست هايي هم كه تحت تاثير آنها هستند اين
                                تقابل را، تقابل زماني و مكاني را البته نقد كرده
                                اند.

                                يونگ بدون اينكه قصد نقد اين تقابل را داشته باشد
                                - چون دغدغه هاي او به عنوان يك روانپزشك دغدغه
                                هاي متفاوتي است _ در بدو كارش با تعبيه يك
                                «آنيما» يعني جان زنانه در هر مرد و يك «آنيموس»
                                يعني جان مردانه در هر زن، عملاً اين تقابل را به
                                پرسش مي كشد، در فيزيولوژي هم اين تقابل ها زير
                                سئوال اند، ما آدم هايي داريم كه خيلي مشخص مردند
                                و آدم هايي داريم كه مشخصاً زن هستند، اما در دو
                                سوي يك مرز خيلي مشخص يا كمابيش مشخصي قرار
                                ندارند. اما زنانگي و مردانگي هركدام به يكي از
                                اين دو قطب متعلق است. با برخي چيزهايي كه با هم
                                همبسته اند زيرمجموعه هركدام از اين دوتا هستند.
                                زن به عنوان اصلي ترين و محوري ترين زيرمجموعه
                                زنانگي با شب به عنوان يكي از مصاديق تاريكي و يا
                                با سبكي (خلاء در برابر ملاء) در ارتباط است.
                                بعدها كه بشر دست به تاسيس اخلاق مي زند در برخي
                                روايت ها از تاريخ رسمي تفكر و فلسفه از زرتشت به
                                بعد شر  در اردوگاه زن قرار مي گيرد.

                                در تفكر پدرسالار سنتي _ اگر بتوانيم بگوييم سنتي،
                                چون سايه اش در كلمه كلمه حرفي كه ما الان داريم
                                مي زنيم، در مطبوعات و رسانه هايمان، در روابط
                                خانوادگي مان و البته در هزار و يك شب موجوديت
                                دارد _ در آن ذهنيت و روايت سنتي از زيرمجموعه
                                «زن» تنها عنصري كه شايد به نظر كمي پيچيدگي ايجاد
                                مي كند وجود عنصر «زندگي» است. كلمه زن با شماري
                                از كلماتي كه با زندگي و زايندگي مرتبطند از يك
                                ريشه هستند و كلمه مرد، مرگ، مردن و مردگي از يك
                                ريشه هستند. اين يك واقعيت اتيمولوژيك است و
                                نتايجي بر آن مترتب است  و اهميتي ندارد كه من و
                                شما درباره آن چه عقيده اي داريم. شب و تاريكي
                                زيرمجموعه هاي حوزه  زنانه اند. سيمون دوبوار هم
                                در جلد اول جنس دوم از فيزيولوژي و اندام هاي
                                زنانه و نسبت آنها با رمز و راز و تاريكي بحث مي
                                كند.آقاي رضايي راد به نكته اي اشاره كردند به اين
                                صورت كه در كتاب خانم ثميني نمي توانيم بگوييم به
                                آن بي توجهي، ولي كم توجهي شده است، و آن اصل لذت
                                است كه با اصل منفعت طلبي سودنگري تقابل دارد.
                                فمينيست هايي كه درباره اش حرف مي زنند، اقتصاد
                                زنانه را در تقابل با اقتصاد مرد، قرار مي دهند.

                                اقتصاد مردانه اي كه ارزش  اضافي، استثمار و بهره
                                كشي يك طبقه از طبقه ها يا افراد ديگر از ويژگي
                                هاي اساسي آن است. از ويژگي هاي اقتصاد زنانه كه
                                البته امكان آزمايش عملي ندارد، ولي راجع به آن
                                فمينيست ها بحث نظري كرده اند، امتناع ارزش اضافي
                                و بي ربطي اين مفهوم در آن، است. آنها به مادر
                                بودن زن اشاره مي كنند چه بالقوه و چه بالفعل، و
                                اينكه زن اين قابليت را دارد كه بسيار بيشتر از
                                مرد از يك دريچه غيرسودنگرانه به انسان ها نگاه
                                كند. نگاهي كه انسان ها را ابزار نمي بيند. مقايسه
                                اي كه آقاي رضايي راد بين «مثنوي» و «هزار و يك
                                شب» كردند به نظرم دقيقاً به همين امر راه مي برد.
                                يعني، مثنوي كتابي است كه يك «مولف» دارد، يك
                                گردآورنده. همان طور كه مي دانيد درصد عمده اي از
                                قصه هاي مولوي مروي است و از خود مولانا نيست. اما
                                او همه اينها را در خدمت بيان يك فكر يا بيان
                                تعدادي فكر و ايده قرار مي دهد. در هزار و يك شب
                                ما اين را نداريم. هزار و يك شب كتابي بوده و هست
                                براي سرگرمي. به دو استناد، اول اينكه مولف ندارد،
                                و وقتي مولف نباشد هدف يا اهداف واحد براي كتاب
                                اصلاً متصور نيست و مهم تر اينكه از بغداد عباسي
                                تا هاليوود قرن بيستم همه به هزار و يك شب به
                                عنوان منبع لذت و سرگرمي نگاه كرده و مي كنند.
                                فرماليست هاي روس هم كه معتقدند و سعي مي كنند،
                                مكانيسم هاي لذت ادبيات را تئوريزه كنند و به
                                خودآگاهي دربياورند، يكي از منابع بالقوه و بالفعل
                                دم دستشان همين هزار و يك شب است و همه نظام هاي
                                مذكور چون با منفعت طلبي و اصل پدرسالاري در رابطه
                                اند به اصل لذت بي توجهند.

                                ما در واقع يك مقدار خجالت مي كشيم اگر بگوييم اين
                                شعر را مي خوانم،  فقط براي اينكه لذت ببرم يا اين
                                قصه را مي خوانم براي اينكه لذت ببرم. تلويزيون
                                گزارش اكران فيلم ها را كه مي دهد، مي بينم وقتي
                                مردم از سينما بيرون مي آيند، راجع به «پيام» فيلم
                                حرف مي زنند. خيلي به ندرت پيش مي آيد يك نفر
                                بگويد: «اصلاً حرفي براي زدن نداشت، ولي فيلم خوبي
                                بود.» همه مي گويند: «فيلم خوبي بود، چون حرف
                                داشت، حرف هاي خوبي داشت، حرف هاي مهمي داشت براي
                                زدن.» يا «فيلم خوب نبود ما نفهميديم چه مي خواهد
                                بگويد يا اصلاً حرفي نداشت.» من راجع به زنانگي اي
                                حرف مي زنم فراتر از زن ها كه در يك مرد هم امكان
                                تحقق دارد و البته برعكس. والري شعر را به رقص
                                تشبيه مي كند و نثر را به راه رفتن كه معطوف به
                                هدفي است. در حقيقت رقص يك كنش كاملاً زنانه است و
                                راه رفتن كه معطوف به يك هدف است، كنشي كاملاً
                                مردانه است. هزار و يك شب اساساً متعلق به فرهنگ
                                حاشيه اي غيررسمي است، همان طور كه متعلق به شب
                                است كه حوزه اي سركوب شده است. همان طور كه تنها
                                كتابي است كه راوي اش زن است. در ميان متون كلاسيك
                                ما به گمانم فقط هزار افسان و هزار و يك شب را
                                داريم كه راويانش زنانند.

                                در هزار و يك شب زن قصه گو در تقابل با مرد قرار
                                مي گيرد؛ قصه ابزاري است كه مرگ راوي زن را به
                                تعويق مي اندازد و اين به زعم «محسن مهدي» مسئله 
                                خيلي مهمي است. «مهدي» تلاش مي كند يك انسجام در
                                هزار و يك شب پيدا كند. در زمانه اي كه خود ادبيات
                                رسمي هم چه بسا دغدغه  انسجام ندارد، چه دليلي
                                دارد ما براي كتابي كه اين همه مولف دارد و در
                                سرزمين هاي متعددي تاليف شده، دنبال يك انسجام
                                باشيم. از نظر من اين تلاش  منتفي است حتي اگر
                                اساس پژوهش را بر متون رسمي تدوين شده و متاخر
                                هزار و يك شب مثلاً نسخه اي كه در مصر تدوين شده،
                                بگذاريم، در حالي كه اين قصه ها ريشه هاي بسيار
                                بسيار كهني دارند و لزوماً ربطي به هارون الرشيد و
                                ساسانيان ندارند. آقاي رضايي راد به ريشه هاي
                                پارتي بعضي قصه ها اشاره كردند و خانم ثميني هم در
                                كتابشان به ريشه هاي اشكاني كتاب اشاره كرده اند.

                                نادانسته  هاي ما درباره اشكانيان به مراتب بيشتر
                                از دانسته هاي ماست، يعني يك مقطع از تاريخ كه
                                بعداً توسط فرهنگ پدرسالار ساساني كه يك امپراتوري
                                فراگير و گسترده است، به كلي سركوب مي شود و
                                يادگارهايش از بين مي رود. به آنها فحش مي دهند،
                                مي  گويند يوناني زده بودند مثل فحش هايي كه امروز
                                به روشنفكرها مي دهند و مي گويند اينها غرب زده
                                اند.از ويژگي هاي هزار و يك شب وجود الفيه و شلفيه
                                و گرايش به لذت گرايي است و محمل زماني رخ دادن
                                ماجراها در شب است. خانم ثميني اشاره كردند كه ما
                                اصلاً از روزهاي شهرزاد و ملك خبر نداريم. اخيراً
                                تلويزيون يك روايت سينمايي پخش كرده كه به روز
                                شهرزاد هم در اين روايت توجه شده كه في نفسه نمي
                                تواند خيلي جالب باشد. ولي اين روايت جالب نبود
                                چون شهرزاد نزد يك استاد مي رفت و قصه ها را از او
                                ياد مي گرفت.

                                به هر حال متن فارسي هزار و يك شب يك متن رسمي
                                است، سفارش دربار است. يك درباري آن را ترجمه كرده
                                و يك شاعر درباري كه عمدتاً شعرهايش مدح سلاطين
                                قاجار بوده، شعرهايش را سروده. البته همين متن
                                بسيار زيبا است، من به عنوان يك دوستدار ادبيات
                                نمي توانم اين را منكر باشم، اما اين، هزار و يك
                                شب نيست. هزار و يك شب متني است خيلي خيلي غيررسمي
                                تر از حتي متني كه قبل از انقلاب چاپ شده است.در
                                ويرايش اخير آقاي جمال زاده هم، مقداري از الفيه و
                                شلفيه ها حذف شده اند. البته خدا ايشان را رحمت
                                كند، ولي مشكل همين است كه عمده روشنفكرهاي ما
                                پيشگام سركوبند، هم در قبال خودشان و هم در قبال
                                ديگران. بعد از انقلاب هم كه اصلاً امكان آن وجود
                                نداشته حتي آنقدر كه هزار و يك شب در سلطنت
                                پدرسالارانه قاجار امكان انتشار داشته، امكان
                                انتشار آزاد آن وجود نداشته.

                                خود زبان در هزار و يك شب، يك مسئله است. اگر به
                                جاي اينكه به آقاي طسوجي تبريزي سفارش بدهيم كه
                                اين اثر را ترجمه كند امكانش بود كه به دنبال متن
                                اصلي برويم، آن وقت موضوع خيلي بكري براي
                                زبانشناسي داشتيم. ما متني داشته ايم كه به لحاظ
                                زباني متعلق به مردم حاشيه بوده است، آن وقت آمده
                                ايم و اين زبان را به زبان منشيانه خيلي رسمي
                                تبديل كرده ايم.

                                من به كار خانم ثميني يك انتقاد دارم، خانم ثميني
                                براي اينكه به ريشه هاي هزار و يك شب اشاره كنند،
                                عمدتاً از تعدادي حوزه جغرافيايي اسم برده اند. 
                                بحث من جنبه سلبي دارد و فقط پرسش هايم را مطرح مي
                                كنم. اولاً اين مرزبندي هايي كه بين هند، ايران و
                                كشورهاي عربي به آن قائليم با آن همه تعامل هاي
                                فرهنگي كه خود خانم ثميني هم اشاره كرده اند، تا
                                چه حد معتبر است؟ يعني ما به لحاظ واقعيت تاريخي
                                تا چه حد كشوري به نام ايران داريم؟ سرزميني مثل
                                هند داريم؟ اين كشورهايي كه ما راجع به آنها حرف
                                مي زنيم الان كشور شده اند. الان مرزهاي بين
                                المللي پيدا كرده اند. بسياري از اوقات آدم هايي
                                كه دو طرف مرز هستند فرهنگشان مشترك است و به يك
                                زبان حرف مي زنند و بعضي مواقع آدم هايي كه داخل
                                مرزها هستند، تفاوت هاي زيادي با هم دارند، يعني
                                بعضي كشورها چندمليتي، چندفرهنگه و چندزبانه اند.
                                من تصور مي كنم اگر ما در خوانش هزار و يك شب بر
                                مبناي قوم شناسي پيش برويم كار مشكل تر اما نتايج
                                دقيق تر مي شوند. آيا ما وقتي درباره «هندي»ها حرف
                                مي زنيم راجع به كه ها حرف مي زنيم؟ راجع به
                                پنجابي ها حرف مي زنيم؟ راجع به دراويدي ها حرف مي
                                زنيم؟

                                راجع به كشميري ها؟ بحث،  بحث تاريخي است. من
                                زماني بنابر مقدماتي به دين شناسي اهل حق علاقه
                                پيدا كردم كه محل استقرارشان كردستان ايران، عراق
                                و تركيه است و بعدها به دين شناسي كردهاي يزيدي هم
                                علاقه پيدا كردم. قبل از سقوط صدام حسين مي گفتند
                                تعداد اينها دو، سه هزار نفر بيشتر نيست. همين چند
                                وقت پيش در روزنامه هم آمده بود كه اين آيين حدود
                                دويست هزار پيرو دارد. من متوجه شدم كه شرق شناس
                                ها و منتقدان آنها در كاري كه مي كنند اولاً دنبال
                                ريشه هاي تاريخي مي گردند، يعني مي خواهند ببينند
                                چه كسي اول از همه اين انديشه ها و اعتقادها را
                                داشته و بعد كه تحت تاثير او بوده و از او گرفته
                                است. مي خواهند بدانند اين ساختار جهان شناختي كه
                                بين شيعيان، اهل حق، مسيحيان، ميترائيست ها و
                                مانويان مشترك است در ابتدا از آن كدام يك بوده
                                است؛ وقتي كه تحليل، تحليل در زماني و تاريخي
                                باشد، مثلاً درباره الوهيت انسان يا تجسم الهي به
                                مثابه يك مضمون الهي، ما به ميترائيست ها مي رسيم،
                                چرا به ميترائيست ها مي رسيم؟ چون ما قبل
                                ميترائيست ها ديگر نمي شناسيم. ضمن اينكه درباره
                                فرهنگ ميترائيست ها هم ما خيلي كم مي دانيم،
                                اخيراً چيزهاي بيشتري مي دانيم، اما در مقايسه با
                                زرتشتي ها، آنها براي ما همان قدر ناشناخته اند كه
                                مادها. از زبان مادي هم چند كلمه بيشتر نمي دانيم،
                                اگرچه ارجاعات زيادي به مادها مي دهيم. من مي
                                خواهم بگويم كه شايد اصلاً اين نگاه، نگاه درستي
                                نباشد.

                                اگر ما در اديان و متون، دنبال ساختارها باشيم
                                متوجه مي شويم كه بسياري از اين ساختارها هم
                                زمانند. با مهاجرت هايي كه بين هند و ايران و عرب
                                ها صورت گرفته ما مي توانيم بگوييم ريشه يك مضمون
                                در هند بوده، بعد به ايران آمده و بعد حركت كرده،
                                رفته به حجاز. ولي واقعاً درباره مشتركات سرخ پوست
                                ها و هندي ها چه مي توانيم بگوييم؟ البته تاريخ
                                نگارها هميشه جواب هايي دارند، مي گويند اينها از
                                سيبري آمدند. بعد درباره هندي ها هم حدس مي زنند
                                كه سفرهاي دريايي داشته اند و بايد سر از آمريكا
                                هم درآورده باشند. مجبوريم همه اش دست و پا بزنيم.
                                در مقابل اين يك آموزه است كه ياد بگيريم اين
                                ساختارها را به طور هم زمان مطالعه بكنيم. اين
                                ساختارها آنقدر مشابهند و دانش ما درباره فرهنگ
                                هاي باستاني آنقدر ناچيز است كه به لحاظ روش شناسي
                                هم كه منصفانه نگاه كنيم راهي نداريم جز اينكه هم
                                زمان ببينيم. مثال مي زنم. شما _ خانم ثميني -
                                درباره تناسخ حرف زده ايد، من به سختي مي توانم
                                اسم آنچه در هزار و يك شب مي گذرد را دقيقاً تناسخ
                                بگذارم. هرچند با آن بي ارتباط نيست.

                                تناسخ البته خاص هندي ها نيست، خود فيثاغورت به
                                تناسخ اشاره مي  كند و هندي ها هم به عنوان وارثين
                                قوم آريا اين را دارند. خود ما قبل از دين زرتشت
                                مرده هايمان را مي سوزانديم. در غرب ايران در كل
                                پته ها جاهايي بود كه مرده مي سوزاندند و در آنجا
                                گاهي اوقات اشيايي يافته مي شود كه آقاي بهرام فره
                                وشي در كتاب «ايران ويچ» بحث مفصل و جالبي درباره
                                آنها كرده اند. اينها نشان مي دهد كه ما، ايراني
                                ها هم معتقد به تناسخ بوده ايم و شاهد مهم تر
                                اينكه اهل حق به تناسخ عقيده دارند بي آنكه تاثيري
                                از هندي ها گرفته باشند. اين را به عنوان يك ميراث
                                ميترايي با خودشان دارند و بين اين دو تناسخ _
                                تناسخ اهل حق و هندو _ تفاوت هست. در نوع هندو
                                آدميزاده ممكن است به قورباغه بدل شود، ولي در
                                تناسخ ايراني _ ميترائيستي آدميزاد هميشه آدميزاد
                                است و در روايت اهل حق هزار و يك جامه بيشتر عوض
                                نمي كند.

                                يزيدي ها هم به تناسخ، از نوع آريايي اش قائل اند.
                                نگاه تاريخي و در زماني (diachronic) ما را گاهي
                                وقت ها به اشتباه مي اندازد. مثل همين مورد بدل
                                شدن انسان به يك حيوان در هزار و يك شب كه خانم
                                ثميني هم در كتاب به آن اشاره كرده اند. اتفاقاً
                                يكي از سوژه هاي يونگ هم همين است. البته نمي
                                توانيم بگوييم يونگ به هزار و يك شب بي توجه بوده
                                است با آن غرابتي كه از يونگ سراغ داريم. يونگي كه
                                ده ها جلد كيمياگري قرون وسطي مي خواند تا يك كتاب
                                را بنويسد. وقتي هم كه راجع به روياي بيمارانش حرف
                                مي زند نشان هاي زيادي از آثار قرون وسطي كه مشحون
                                از رابطه انسان و حيوان است در آن مي بينيم. در
                                يونان باستان هم موجوداتي داريم كه حالت وسطي
                                هستند بين انسان و حيوان و اينها بي ارتباط با اين
                                قضيه نيستند. خانم ثميني در كتابشان چون نگاه
                                مضموني كرده اند به نتايجي رسيده اند كه ممكن است
                                خيلي قابل اتكا نباشد. ضمن اينكه گفتني است كتاب
                                خانم ثميني به خواننده هزار و يك شب در راستاي
                                رسيدن به بصيرت خوانش و رسيدن به يك خوانش عميق تر
                                خيلي كمك مي كند. از اينكه وقتتان را گرفتم و به
                                حرف هايم توجه كرديد ممنونم.


هوشیار انصاری فر